10/4/2003 - bazen gidersin

Bazen gidersin...

...ya geride bıraktığın? Bile bile belki de üze üze –üzülsen de- bir kenarda bıraktığın.

Kaybetmek hüzünlüdür; bırakılan- bırakan- bıraktıran zincirinin ortasında olmak... kıyıda kalan bunun için üzülürken, bırakan da arkasına baktığında ezilmez mi? Üçüncü halka kopup da yok olduğunda hele, çarpı 2’dir her hüzün. Kıyıdasındır ama çok farklı bir kıyıda. Arkasından baktığında için acır yüzünü çevirirsin, bu sefer de geridekinin acısı çarpar yüzüne. Kaybetmenin yanı sıra, kaybolduğunda duyduğun hüzün şekil değiştirmiş, kaybedeni anlamanın acısı da eklenmiştir. Yapılacak birşey yoktur ama uzun süre o tarafa da bakamazsın belki korkudan, belki de utançtan... Ama asıl bunu farkettiği halde ilk kıyıda kalan sitemsiz, kinsiz, ‘ben dediydim’siz -ve hala oradan - teşekkür ettiğinde anlarsın; kaybolurken kaybeden aslında sensindir ve ilk o zaman kaybetmişsindir. Ezilmez, hiç olursun ....