kırmızı

;

Sun, 09 Jul 2006 14:43:00 +0300

kar-arsız mıyım neyim...

her an herşeyin değişebileceğini düşündüğüm, birgün mutlaka daha iyisinin olacağına inandığım umutsuz bir dünyada hâlâ birşeylere şekil vermeye çalışıyorum. ama olmuyor, aksak yağız atlar çiziyorum her seferinde; o da en iyi ihtimalle mahallenin uyuz sütçü beygirine dönüşüyor. “doğan görünümlü şahin” değil de tersi sanki...

ya da ne bileyim, noktalı virgül gibi sanki. nokta mı virgül mü, dursun mu devam mı etsin belirsiz. iki arada bir derede. acımakla özenme arasında tiksindirici bir hayranlık uyandıran sefil bir karizma kar-arsızlığı.

.. ( devamı )

ayna

Tue, 29 Nov 2005 17:05:00 +0200

Günlerdir karşıma koskocaman bir ayna çıkıp duruyor...

Bir başkasının gözünde kim olduğunu (ya da olmadığını), onun sana nerede, ne zaman ve nasıl davrandığının ötesinde- bunu neden yaptığını - kendisi üçüncü bir kişiye yaptığında farkediyor insan.

... ve bu her ikisinin yerinde olmaktan çok daha zor.

.. ( devamı )

sivri

Tue, 15 Nov 2005 13:14:00 +0200

İnanması zor biliyorum, kasım ayının ortasındayız ama dün gece yattıktan iki dakika sonra kulağımın dibinden bir vızıltı geçti... Ben de aynen sizin gibi “hadi canııım...” dedim ama duvardaki ışığı yaktığımda gerçekten de bir sivri sinek vardı! Hayvan bir de abartıp sol omuzuma konunca, en pratik çözüm olarak annemi çağırdım tabi. Kış sivrisi sanıyorum biraz aptal oluyor ki, ben sesimi duyurup da annem gelene kadar, hatta kafasına küüt diye vurulana kadar kıpırdamadan kaldı orda. –benim bildiğim hiç bir sinek o kadar tantana içinde iki saniyeden fazla aynı noktada durmaz, kaldı ki bu sivri sinek...

Bu sabah kahvaltıda annem “kışın ortasında nerden buldun sivriyi” diyince konuşmaya başladık. Hakkaten de en olmayacak şeyler niyeyse benim başıma geldiyordu... En son, omuzumda evcil hayvan gibi konup beklemesiyle dalga geçiyordum ki, “belki de seni sevmiştir” dedi annem “ama biz vurup öldürdük hayvanı”. Güldük tabii bu lafa.. ( devamı )

soğuk

Mon, 14 Nov 2005 22:09:00 +0200

ne kadar güçlüsün... hiç mi yorulmuyorsun... çok sertsin... soğuksun...

Yaslanacak bir insan bulamadığımdandır, sırtımı çoktandır bir duvara dayadım. Sabit, sert ve güçlü... Değil yorulmak, yumruk yesem yine birşey olmuyor –canımın acımasından başka.

O yüzden böyle güçlüyüm (sanıyorlar), yorulsam da bilinmiyor. Bir insanın sıcaklığı yerine, yıllar geçtikçe duvarın soğuğu geçti üstüme. Gittikçe soğuyor, soğudukça da sertleşiyorum...üşüyorum.........

.. ( devamı )

Bazen de giderler...

Tue, 20 Sep 2005 23:10:00 +0300

hem de birden bire, küt diye... Daha önce denenmiştir; hiçbir şey söylemediğinde de sonuç aynı, gönülsüzce “git...” dediğinde de; hep gittiler, değil mi? Geriye son bir seçenek vardır elinde, son bir cesaret.....“git-me...”

desen de,

o kararını çoktan verdiğinden, sana gidişini seyretmekten başka yapacak birşey kalmamıştır. Son cesaretin ortaya çıkardığı esaret tortulanır yine bir köşede ve farkedersin ki

Belki de dünyanın en garip sözcüğü, ağlar.. ( devamı )

demlik

Sun, 08 May 2005 22:27:00 +0300

“Artık gitmem lazım; çok geç kaldım.”

Önündeki kağıda bunları yazdıktan sonra üzerine kalemi yavaşça bıraktı nefesiyle birlikte....

bazen gidersin

Thu, 10 Apr 2003 22:06:00 +0300

Bazen gidersin...

...ya geride bıraktığın? Bile bile belki de üze üze –üzülsen de- bir kenarda bıraktığın.

Kaybetmek hüzünlüdür; bırakılan- bırakan- bıraktıran zincirinin ortasında olmak... kıyıda kalan bunun için üzülürken, bırakan da arkasına baktığında ezilmez mi? Üçüncü halka kopup da yok olduğunda hele, çarpı 2’dir her hüzün. Kıyıdasındır ama çok farklı bir kıyıda. Arkasından baktığında için acır yüzünü çevirirsin, bu sefer de geridekinin acısı çarpar yüzüne. Kaybetmenin yanı sıra, kaybolduğunda duyduğun hüzün şekil değiştirmiş, kaybedeni anlamanın acısı da eklenmiştir. Yapılacak birşey yoktur ama uzun süre o tarafa da bakamazsın belki korkudan, belki de utançtan... Ama asıl bunu farkettiği halde ilk kıyıda kalan sitemsiz, kinsiz, ‘ben dediydim’siz -ve hala oradan - teşekkür ettiğinde anlarsın; kaybolurken kaybeden aslında sensindir ve i.. ( devamı )

trial version

Fri, 14 Feb 2003 13:47:00 +0200

Uyduruk bir ayakkabıyı bile deneyip, iki adım atmadan almıyorken,

Ne garip değil mi, insan sahip olduğu en değerli şeyi, hayatını deneyemeden sürdürmek zorunda.

Ayağına geçirdikten, abartıp üç beş adım yürüdükten sonra yaptığın seçimin yanlış olduğunu –hatta aslında pek de beğenmediğini – görürsen, rahatlıkla o pabucu çıkarıp başka birini seçebilirsin, hem de defalarca ! (tabi tezgahtar tarafındandan kovulmazsan :) O zaman da en kötü ihtimal, gider başka dükkana girersin)

Peki hayatı iyi oynamak için iyi olasılık mı bilmek gerekir? Karar teorisi? Sanmam...... "Olasılık" varsa, trilyonda bir bile olsa "olmayasılık" da var demektir (istersen buna sen de herkes gibi "sürpriz" veya belki "mucize" de diyebilirsin. Mucize, bir olmayasılığın ortaya çıkmasıdır sadece.)

O zaman niye hayat boyu yaptıkların –ya da yapmadıkların- sonrasında yaşayacakların veya kaçıracaklarını da göstermiyorlar. Her insan bir başrol oynayacağı –ki bu oyun aslında basitçe ve .. ( devamı )