15/11/2005 - sivri

İnanması zor biliyorum, kasım ayının ortasındayız ama dün gece yattıktan iki dakika sonra kulağımın dibinden bir vızıltı geçti... Ben de aynen sizin gibi “hadi canııım...” dedim ama duvardaki ışığı yaktığımda gerçekten de bir sivri sinek vardı! Hayvan bir de abartıp sol omuzuma konunca, en pratik çözüm olarak annemi çağırdım tabi. Kış sivrisi sanıyorum biraz aptal oluyor ki, ben sesimi duyurup da annem gelene kadar, hatta kafasına küüt diye vurulana kadar kıpırdamadan kaldı orda. –benim bildiğim hiç bir sinek o kadar tantana içinde iki saniyeden fazla aynı noktada durmaz, kaldı ki bu sivri sinek...

Bu sabah kahvaltıda annem “kışın ortasında nerden buldun sivriyi” diyince konuşmaya başladık. Hakkaten de en olmayacak şeyler niyeyse benim başıma geldiyordu... En son, omuzumda evcil hayvan gibi konup beklemesiyle dalga geçiyordum ki, “belki de  seni sevmiştir” dedi annem “ama biz vurup öldürdük hayvanı”. Güldük tabii bu lafa... Ama sonraki cümle çoktandır arayıp da bulamadığım, kuramadığım özetiydi aklımdakilerin.

“Demek ki, insan her sevgiyi istemiyor.”